{"id":1768,"date":"2026-10-02T18:22:51","date_gmt":"2026-10-02T18:22:51","guid":{"rendered":"https:\/\/postfactum.be\/?page_id=1768"},"modified":"2026-10-02T18:22:51","modified_gmt":"2026-10-02T18:22:51","slug":"tentoonstellingsbezoek-in-museum-busleyden","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/postfactum.be\/?page_id=1768","title":{"rendered":"Tentoonstellingsbezoek in Museum Busleyden"},"content":{"rendered":"\n

Bourgondisch Tafelen<\/strong><\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Bourgondisch Tafelen introduceert ons in de eet- en drinkcultuur van de Lage Landen tijdens de 15de en 16de eeuw. Met het Museum Hof van Busleyden vindt deze unieke tentoonstelling haar perfecte locatie. Tegelijk is de expo de perfecte smaakmaker voor de jubileumviering van Post Factum. Voor onze vereniging is eten in Mechelen immers een stukje nostalgie; met<\/em> Bourgondisch Tafelen keren we terug naar ons eigen verleden. Het was immers in Mechelen dat Post Factum, net geen 40 jaar geleden, zijn eerste historisch diner organiseerde \u2026 toen reeds met gerechten uit de Bourgondische keuken.<\/em><\/p>\n\n\n

\n
\"\"
Groentenverkoopster (Joachim Beuckelaer, 1567)<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

De persmap van de tentoonstelling is alvast veelbelovend. De tentoonstelling focust op vier grote thema\u2019s: de exuberante luxe van de vorstelijke banketten, de gezellige drukte van de keuken, de gonzende markten in de stad waar het geurt en kleurt van de voedingswaren, en ten slotte de tafel als weerspiegeling van de sociale status. Opvallend is wel dat op de tentoonstelling heel wat objecten te zien zijn uit de 16de eeuw, strikt genomen dus niet de Bourgondische periode \u2026 een gelegenheid om zich af te vragen wat precies wordt verstaan onder de \u2018Bourgondische keuken\u2019.<\/p>\n\n\n\n

Levensgenieters?<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Vlamingen noemen zichzelf graag \u2018Bourgondi\u00ebrs\u2019. We denken dan in de eerste plaats aan gezelligheid met de nodige spijs, drank en vertier. Maar wordt de geschiedenis hier niet te snel gebruikt als zelfautomaat voor de constructie van een (ingebeelde?) identiteit. Laten we ons niet te snel leiden door de beschrijvingen van rijke tafels aan het Bourgondische hof, de markt- en keukentaferelen in de schilderkunst, of de Bruegeliaanse taferelen met een overvloed aan vlaaien, kazen en bier? Ook vandaag wordt in de promotie van al dat lekkers graag verwezen naar het Bourgondische karakter van de Vlaamse (of Belgische) keuken. Bijvoorbeeld \u2026 toen de Belgische bieren in 2016 als werelderfgoed werden erkend, verwees de pers gul naar de Bourgondische identiteit van Belgi\u00eb. Enkele maanden geleden namen de Belgische brouwers de handschoen op tegen de overheidscampagne tegen het gebruik\/misbruik van alcohol. Het werd zelfs even een kleine cultuurstrijd met als stelling: \u2018Mogen we nu ook al niet meer samen een glas bier drinken …\u2019<\/p>\n\n\n\n

Bourgondisch, een kenmerk van een vroeg-Belgische (of Vlaamse) identiteit? Dit is toch wat bizar, want in theorie verwijst \u2018Bourgondisch\u2019 om te beginnen naar een periode waarin we geregeerd werden door Franse vorsten, een eeuw die begon met het huwelijk van de Bourgondische hertog Filips de Stoute met Margareta van Male (dochter van de Vlaamse graaf) (1384), en eindigde met het overlijden van Maria van Bourgondi\u00eb (1482). Uiteindelijk waren de Bourgondische hertogen vreemde vorsten die via een handige huwelijkspolitiek \u2013 en soms met een hardhandig optreden \u2013 steden en vorstendommen aan zich onderwierpen. Deze vorsten hadden wel een duidelijk plan: door de oprichting van allerlei centrale instellingen cre\u00eberden ze een embryonale Bourgondische identiteit. Daarbij hadden ze de economische wind mee: na de crisisjaren van de 14de eeuw leefden handel, nijverheid en landbouw helemaal op. De hertogen realiseerden zich als geen ander de impact van goede public relations. Ze haalden de beste kunstenaars, musici en schrijvers naar de hoven in Dijon, Brussel, Brugge, Mechelen, \u2026 Bij dit culturele machtsvertoon hoorden ook uitgebreide banketten die de gasten moesten imponeren. \u2018Bourgondisch\u2019 werd een kwaliteitslabel dat gelijkstond aan luxe en luister.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"
Bruegeliaanse taferelen in de beeldvorming. In \u2018Luilekkerland\u2019 (1567) beeldt Pieter Bruegel de Oude landmannen af die uitblazen na een uitgebreid maal. Let op de vlaaien die links op een dak worden afgebeeld (en.wikipedia.org).<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Het is niet verrassend dat de Bourgondische periode in de Belgische historiografie als een gouden eeuw werd gezien. Voor historici zoals Henri Pirenne en Lode Wils was het zelfs een cruciale stap in de (Belgische) natievorming. Het is een idee dat door Bart Van Loo gretig wordt overgenomen door de Bourgondi\u00ebrs de \u2018aartsvaders van de Lage Landen\u2019 te noemen. In werkelijkheid stopte de Bourgondische periode met de dood van Maria van Bourgondi\u00eb. Onder haar echtgenoot Maximiliaan van Oostenrijk werden de Nederlanden steeds meer een pion op het politieke-diplomatieke schaakbord van de Habsburgers, een opkomende dynastie uit de Oostenrijkse gebieden. Dat nam niet weg dat de Lage Landen met hun economische troeven, een dicht stedelijk netwerk en een opmerkelijke concentratie van artistiek talent nog een tijd het zwaartepunt van dit Habsburgse rijk bleven uitmaken. Met de dood van Margaretha van Oostenrijk en de troonsafstand van Karel V (1555) verschoven de Nederlanden steeds meer naar de marge van het Spaans-Habsburgse rijk. Tot dan droeg de hofcultuur in Mechelen en Brussel wel nog steeds de stempel van de Bourgondische luxe. Alhoewel de Bourgondische periode strikt genomen dan al een tijd achter de rug lag, valt het dus te verantwoorden dat het Hof van Busleyden ook stukken toont uit de eerste helft van de 16de eeuw. De keuken van toen haalde immers nog steeds haar inspiratie uit de rijke eetcultuur van de Bourgondische periode.<\/p>\n\n\n\n

Pronktafels<\/strong><\/p>\n\n\n\n

In januari 1454 was iedereen met naam en faam naar Rijsel afgezakt: leden van het Gulden Vlies, edellieden uit alle hoeken van het rijk, magistraten en notabelen uit de steden, puissant rijke handelaars, ambassadeurs uit alle hoeken van Europa, \u2026 Filips de Goede had ze uitgenodigd voor wat wellicht het grootste vorstelijke banket van de late middeleeuwen vormde. De aanleiding was het huwelijk van Isabella van Bourgondi\u00eb met Jan van Kleef, maar in werkelijkheid had de hertog een ander doel voor ogen. In 1453 was Byzantium in handen gevallen van de Turken, wat een ware schokgolf teweegbracht in Europa. Bij vroegere kruistochten was het meestal de Franse koning die de christelijke wereld mobiliseerde, maar na de Honderdjarige Oorlog lagen de machtsverhoudingen anders. Deze keer voelde Filips de Goede zich geroepen om de leiding te nemen over een nieuwe kruistocht tegen de Turken. Het huwelijksfeest liep weken uit en werd \u00e9\u00e9n lange demonstratie van de hertogelijke macht in de vorm van feestmaaltijden, optochten, toneel- en muziekopvoeringen. Op die manier hoopte de hertog een breed draagvlak te cre\u00ebren voor zijn ambitieuze project.<\/p>\n\n\n\n

Filips liet niets aan het toeval over. Maanden vooraf had hij reeds een speciale commissie opgericht die een minutieus programma had voorbereid. Het ging niet alleen om eten \u2026 de stadspaleizen in Rijsel waren rijkelijk versierd met luxueuze wand-tapijten, extravagante podia en decorstukken. In een van de zalen was er een windmolen opgesteld, in een andere stond een nagebouwd kasteel met fonteinen die onophoudelijk wijn spoten, \u00e9n er was zelfs een reusachtige pastei waaruit een klein orkest tevoorschijn kwam. Tijdens de somptueuze maaltijden werden allegorische taferelen uitgevoerd en werd er gemusiceerd. Maar h\u00e9t hoogtepunt vormde het \u2018Banquet du V\u0153u du Faisan\u2019 (het banket van de Eed op de Fazant). Daarbij werd een levende fazant, in goud gekleurd en getooid met een gouden ketting en parels, binnengebracht, waarna aan de hertog werd gevraagd om op die fazant de plechtige eed af te leggen dat hij de leiding zou nemen van de volgende kruistocht. Het \u2018Banket van de Fazant\u2019 was op zich uniek en exclusief, maar het toont vooral aan hoezeer de Bourgondische banketten waren ingebed in middeleeuwse symboliek. De eed op een vogel ging namelijk terug op een thema uit de middeleeuwse ridderroman waarin ridders dure eden zwoeren om hero\u00efsche daden te vervullen. Maar er was meer dat verwees naar de middeleeuwse tradities \u2026<\/p>\n\n\n\n

Religieuze en wetenschappelijke conventies<\/strong><\/p>\n\n\n\n

De eetcultuur was tijdens de 15de-16de eeuw nog steeds onderworpen aan allerlei voorschriften. Vooral de vele vastendagen (ongeveer de helft van het jaar!) legden heel wat restricties op aan de consumptie van vlees, vis, boter of melk. In de loop van de 16de eeuw werden de regels door de kerk enigszins versoepeld, maar het neemt niet weg dat de kookboeken van die tijd nog steeds speciale vastengerechten vermeldden. De vastendagen zetten de koks overigens aan tot een ongeziene creativiteit. Zo werd als vervanging van eieren bijvoorbeeld aangeraden om viskuit te gebruiken. Of \u2026 in de plaats van boter greep men naar amandel-melk, die de basis was voor de populaire rijstpapgerechten. Het leidde soms wel tot heel bizarre redeneringen: bruinvis kon doorgaan als gewone vis, evenals bijvoorbeeld een hesp die enkele weken in het water was ondergedompeld\u2026<\/p>\n\n\n\n

Daarnaast bepaalden ook geneeskundige voorschriften het menu. Voedsel was het beste medicijn, zo was de algemene opvatting. Dit wisten ook de Bourgondische hertogen, die voor hun maaltijden zes artsen ter beschikking hadden. Niet toevallig bezaten uitgevers van kookboeken vaak ook een geneeskundige achtergrond. Zo waren Gheeraert Vorselman (auteur van Eenen nyeuwen coockboeck<\/em>, 1556) en Carolus Battus (samensteller van Eenen seer schoonen ende excellenten cocboeck<\/em>, 1593) beiden doctor in de geneeskunde. Het hoeft niet te verwonderen dat sommige receptenboekjes uitdrukkelijk vermeldden welke medicinale voordelen aan gerechten waren verbonden. Zo was kweeperen-confituur met gemberwortel volgens de klassieke dieetleer bevorderlijk voor maag en lever. Suiker en honing hadden dan weer reinigende eigenschappen en waren urine-afdrijvend.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"
De middeleeuwse humorenleer (M. Willebrands. Een notabel kookboekje uit 1514. Sterck & Devreese, 2025)<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

De Bourgondische keuken baseerde zich nog steeds op de antieke en middeleeuwse humoren- of temperamentenleer. Men geloofde namelijk dat een menselijk lichaam bestond uit vier levenssappen (bloed, gele gal, zwarte gal en slijm). Voor een goede gezondheid mocht geen enkele van deze vier sappen dominant zijn. Grondlegger van deze \u2018gezondheidsleer\u2019 was de Griekse arts Galenus van Pergamon (2de eeuw n.C.). Deze Galenus onder-scheidde op basis van die levenssappen vier temperamenten bij de mens: het sanguinische, het cholerische, het melancholische en het flegmatische type. Elk had zijn eigen kenmerken, die varieerden tussen droog en nat, en warm en koud. Dezelfde kenmerken werden ook aan voedingsingredi\u00ebnten toegekend. Vis was bijvoorbeeld koud en vochtig, knoflook en gember waren warm en vochtig, wijn was warm en droog \u2026 Een cholerische man met een teveel aan gele gal (warm en droog) moest daarom vis eten, want dit was een koud en vochtig gerecht.<\/p>\n\n\n\n

De humorenleer was dus de toetssteen van de middeleeuwse keuken. En ook in de eerste kookboeken van de 15de en de 16de eeuw werd hiernaar nog voortdurend verwezen. Dit betekende dat een kok oog moest hebben voor een harmonie tussen ingredi\u00ebnten met warme, koude, droge en natte kenmerken. De echte vakman moest hierbij ook rekening houden met de leeftijd en het geslacht van het publiek, evenals met het moment tijdens het jaar waarop het gerecht werd klaargemaakt. Bij een pastei met rundsvlees (koud en droog) moesten tijdens de winter ingredi\u00ebnten worden toegevoegd met warme en vochtige kenmerken (kaas, gember, saffraan). Voor onze hedendaagse smaakpapillen leidde dat soms tot merkwaardige combinaties, maar zeker tot de 17de eeuw vonden mensen dat heel normaal.<\/p>\n\n\n\n

\u00c0 la fran\u00e7aise<\/strong><\/p>\n\n\n\n

De kook- en eetcultuur aan het Franse hof was gedurende eeuwen in Europa de maatstaf voor een goede keuken. Veel kookboeken uit de Bourgondisch-Habsburgse periode waren schatplichtig aan Le Viandier<\/em>, een handschrift met recepten dat omstreeks 1400 in West-Europa algemeen bekend geraakte door een herwerking door Tirel Taillevent, de hofkok van de Franse koning.<\/p>\n\n\n\n

Zoals de titel Le Viandier<\/em> laat vermoeden, vormde vlees het absolute referentiepunt voor een goede maaltijd. Het verklaart waarom in laatmiddeleeuwse kookboeken nauwelijks bereidin-gen van groenten voorkomen. De natuurkundige Aldobrandino van Siena argumenteerde reeds in de 13de eeuw: \u2018Van alles wat de mens voedt, voedt vlees hem het best; het maakt hem welvarend\/vet en geeft hem kracht.\u2019<\/em> Wie vlees kon serveren, toonde daarmee zijn prestige. Omgekeerd verwachtten gasten ook dat vlees werd voorgeschoteld. Of zoals de humanist Thomas Starkey het begin 16de<\/sup> eeuw formuleerde: \u2018Als zij bij diner en avondmaal niet twintig verschillende vleesgerechten krijgen, beschouwen zij dat als een belediging.\u2019<\/em> In de hi\u00ebrarchie der vleessoorten stond wild helemaal bovenaan. Jagen was immers een vorstelijk en adellijk privilege en dat mocht ook getoond worden. Wilde vogels golden als een absolute delicatesse: hoe hoger een dier leefde, hoe exclusiever en dus voorbehouden aan de elite. Zwanen, pauwen, reigers en fazanten, merels, lijsters, leeuweriken, \u2026 het passeerde allemaal de revue. Daarnaast was er natuurlijk het grotere wild (reebok, wilde zwijnen, \u2026). Ook hazen en konijnen behoorden tot het menu, alhoewel deze langoren in de praktijk weleens in de pot konden verdwijnen van een gewone landman. Eenzelfde rangorde was terug te vinden onder de vissoorten. Karper, snoek en zalm, die in vijvers werden gekweekt, stonden hoger aangeschreven dan haring, schol of stokvis.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"
Titelprent van Le Viandier van Taillevent (eind 15de<\/sup> eeuw)<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Le Viandier<\/em>\u00a0legde tot de\u00a018de eeuw vast hoe de\u00a0gerechten moesten worden\u00a0geserveerd. Deze \u2018service\u00a0\u00e0 la fran\u00e7aise\u2019 zou pas omstreeks\u00a01800 vervangen worden\u00a0door de \u2018service\u00a0\u00e0 la russe\u2019, waarbij de gerechten\u00a0\u00e9\u00e9n na \u00e9\u00e9n\u00a0aan tafel werden\u00a0opgediend. Maar tijdens\u00a0de Bourgondisch-Habsburgse\u00a0periode bracht men\u00a0dus nog steeds de schotels\u00a0tegelijkertijd in de\u00a0zaal. Ze werden\u00a0op tafel gezet, al dan niet\u00a0op een apart\u00a0dressoir, waarna iedereen\u00a0zich kon bedienen. Een goede eter\u00a0was gewaarschuwd \u2026 er\u00a0waren drie tot\u00a0vier \u2018services\u2019 met\u00a0elk soms meer\u00a0dan tien gerechten. Bij het huwelijk\u00a0van Karel de\u00a0Stoute en Margareta\u00a0van York in\u00a01468 beschrijft Olivier\u00a0de la Marche\u00a0dat: \u2018chascun plat\u00a0fut fourni de\u00a048 mani\u00e8res de\u00a0metz\u2019<\/em> (elke schotel\/tafel was voorzien\u00a0van 48 gerechten). Doorgaans begon men\u00a0met \u2018lichtere\u2019 ge- rechten\u00a0in de vorm\u00a0van pasteien, potagies<\/em>\u00a0of bruets<\/em> (iets\u00a0wat het midden\u00a0hield tussen een\u00a0soep en een\u00a0stoofpot). De absolute\u00a0hoofdgang was de\u00a0tweede (en\/of\u00a0derde) service met\u00a0allerlei vleesgerechten, waarbij het wildgebraad\u00a0niet mocht ontbreken. Alles werd begeleid\u00a0met de nodige\u00a0sauzen, gelardeerd met\u00a0veel kruiden. Een\u00a0echte klassieker onder\u00a0de sauzen was\u00a0de \u2018blancmanger\u2019<\/em>: een\u00a0witte (of groene!) saus op basis\u00a0van wit vlees\u00a0en amandelen of\u00a0rijst. De zwelgpartij\u00a0eindigde met een\u00a0dessert dat kon\u00a0bestaan uit vers\u00a0of gedroogd fruit, taarten, kaas, roffioelen\u00a0(gevulde deegflapjes),\u00a0\u2026 Bij dit alles\u00a0laten we de\u00a0entremets (tussengerechten) buiten beschouwing.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"
Een edelman aan de dis (Breviarium Grimani, 1510-1520) (https:\/\/bibliotecanazionalemarciana.cultura.gov.it)\u00a0<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Verfijning<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Alhoewel Bourgondisch tafelen zich nog op middeleeuwse conventies baseerde, trad er toch geleidelijk meer verfijning en diversificatie op. Daar waar men in de middeleeuwen gefascineerd was door specerijen, ging men vanaf de 16de eeuw hiermee spaarzamer om. In de plaats gebruikte men meer lokale kruiden zoals peterselie, tijm, bieslook en rozemarijn. Vlees en vis werden steeds meer gebakken in boter in plaats van in reuzel. Fruit en groenten wonnen aan belang, en vanuit Zuid-Europa doken de eerste sorbets op.<\/p>\n\n\n\n

Door de toenemende welvaart en de ontwikkeling van een burgerlijke middenklasse raakte uitgebreid en lekker eten steeds meer gedemocratiseerd. Kooplieden, welgestelde ambachts-lieden en grondbezitters namen elementen van de vorstelijke eetcultuur over, weliswaar in minder exuberante vormen dan wat zich aan het Bourgondische hof afspeelde. Recepten- en kookboeken begonnen zich specifiek te richten tot de stedelijke burgerij. Een van de vroegste voorbeelden is Le M\u00e9nagier de Paris<\/em> (ca. 1393), waarin een anonieme rijke stedeling adviezen geeft aan zijn jonge vrouw. De gerechten inspireren zich op Le Viandier<\/em> van een eeuw vroeger. Het eerste gedrukte kookboek in de Nederlanden (Een notabel boecxken van cockereyen<\/em>, 1514) van drukker Thomas vander Noot richtte zich duidelijk tot de vermogende burgers van Brussel. Het illustreert hoe de Frans-Bourgondische eetcultuur ook doorgedrongen was tot de rijke middenklasse van die tijd.<\/p>\n\n\n\n

Overdaad en schaarste<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Wat het overgrote deel van de bevolking op tafel kreeg, stond echter in schril contrast met wat rijke tafels aan het hof serveerden. Nu was de 15de eeuw wel een periode waarin de gemiddelde welvaart per gezin steeg, maar de volkskeuken bleef bijzonder sober en vrij eenzijdig. Voor de gewone landman en stedeling was er roggebrood, kaas, verschillende potagies<\/em> met groenten zoals rapen, uien, pastinaak, erwten, kool, \u2026 \u2019s Avonds deed men zich te goed aan een pap van boekweit, gerst, rijst, \u2026 Vlees was schaars en werd gezien als een luxe. Culinaire uitspattingen waren er zeker, maar werden voorbehouden voor feestdagen, kermissen, huwelijken, \u2026 Het is dan ook ironisch dat het precies de burgerlijke elite was die vanaf de 16de eeuw via religieuze en moraliserende schilderijen matigheid als morele spiegel aan het gewone volk voorhield. Die spanning tussen overdaad en soberheid werd een geliefkoosd thema in de kunst. De markttaferelen en stillevens weerspiegelen niet alleen de fascinatie van onze voorouders voor datgene wat hen in leven hield, maar ook de eeuwige strijd tussen losbandigheid en matiging.<\/p>\n\n\n\n

De tentoonstelling over Bourgondisch tafelen houdt de bezoeker dan ook een spiegel voor. De expo heeft niet alleen oog voor het teveel, maar ook voor het tekort aan voedsel. Ook vandaag \u2013 ogenschijnlijk een periode van toenemende overvloed \u2013 is niets zeker. Worden stijgende voedselprijzen of hongersnood het strijdtoneel van maatschappelijke onrust en sociale revoltes? Wat zegt onze omgang met voedsel vandaag over ons? Kiezen we voor de Bourgondische overvloed of voor een voedingspatroon dat de aarde leefbaar houdt?<\/p>\n\n\n\n

Patrick Praet<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Bourgondisch Tafelen Bourgondisch Tafelen introduceert ons in de eet- en drinkcultuur van de Lage Landen tijdens de 15de en 16de eeuw. Met het Museum Hof van Busleyden vindt deze unieke … <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-1768","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/postfactum.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1768","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/postfactum.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/postfactum.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/postfactum.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/postfactum.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1768"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/postfactum.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1768\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1774,"href":"https:\/\/postfactum.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1768\/revisions\/1774"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/postfactum.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1768"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}